* ذره بین *

هر ساله پس از برگزاری دوره تابستانه المپیادهای علمی و ادبی، رتبه بندی دانش آموزان مشخص شده و مدال های طلا، نقره و برنز طی مراسمی با حضور اساتید، مقامات اجرایی و خانواده های آنان اهدا میشد.

این رسم (اهدای مدال به نحوی شایسته) که در تمام رشته های فخر آفرین علمی، ورزشی و هنری رواج دارد، باعث ایجاد انگیزه بیشتر جهت کسب موفقیتهای بعدی است.

اما خبر اول [در ۱ شهریور ۱۳۸۹] :

از آنجا که برگزار کنندگان مراسم پایان دوره تابستانی المپیادهای علمی کشور ،مسوولین وزارت آموزش و پرورش و دانش پژوهان شرکت کننده در این دوره همگی علاقمند به حضور جناب آقای دکتر احمدی نژاد ریاست محترم و محبوب جمهوری اسلامی ایران در این مراسم بودند تلاشها و رایزنیهایی در این مورد صورت پذیرفت لیکن امکان حضور ایشان در مراسم روز چهارشنبه ۳ شهریور ۱۳۸۹ میسر نشد لذا این مراسم به زمان دیگری که متعاقبا به اطلاع عزیزان خواهد رسید موکول گشت.

و در همین راستا خبر دوم [در ۲۵ آبان ۱۳۸۹] :

بدینوسیله نام کلیه شرکت کنندگان در دوره تابستانی المپیادهای علمی و مدال دریافتی توسط آنان به صورت  رسمی اعلام می گردد. ضمن تبریک مجدد به این عزیزان به اطلاع آنان و خانواده محترمشان می رساند علیرغم تمامی تلاشهای انجام گرفته برگزاری جشن پایان دوره تابستانی سال ۱۳۸۹ مقدور نگردید؛ لذا تمامی شرکت کنندگان عزیز می توانند از روزهای شنبه تا ۲۰ آذر ۱۳۸۹ لغایت چهارشنبه ۲۹ آذر ۱۳۸۹  ( به غیر از روزهای تعطیل) در ساعات اداری جهت دریافت لوح و مدال خود با ارائه کارت شناسایی معتبر به باشگاه مراجعه نمایند . ضمناً خانواده دانش پژوهان با ارائه کارت شناسایی خود و دانش پژوه می توانند نسبت به این امر اقدام نمایند.

سوالاتی که در ذهن مطرح میشود:

1. آیا برگزاری یک جشن ساده که سابقه ای چند دهه ای دارد، اینقدر سخت بوده که با این همه هماهنگی به عمل آمده! برگزار نشده است؟
2. اگر در رشته های ورزشی برترین افراد را اینطور منتظر و بی جواب میگذاشتند چه بازتابی داشت؟
3. آیا ارزش مدالهای علمی اینقدر پایین است یا گرفتن مدال جرم است که یواشکی باید دریافت شوند؟
   
4. این دانش آموزان که شبانه روز تلاش کرده اند و از وقت، انرژی و سرمایه های خود و خانواده شان هزینه کرده اند چقدر ارزش دارند؟ و آیا چون  مدال آوران المپیادی را حتی اساتید و مسوولین باشگاه هم نمیشناسند باید کارت شناسایی معتبر ارایه کنند؟
5. فردا روزی که تعداد زیادی از همین دانش آموزان مدال آفرین در دانشگاه های معتبر خارجی افتخار کسب میکنند هم در آنجا همین برخورد با آنها خواهد شد؟
6. چرا از ابتدا بهای علم را اندک فرض میکنیم تا در انتها مجبور باشیم برای فرار مغزها (یا به قول برخی، جابجایی مغرها) خشمگین شویم؟