شرح اتفاق:
شنبه (۱۴ اسفند ۸۹) ساعت ۱ بعد از ظهر داشتم از دبیرستان طلایه داران کرج برمیگشتم تا به سرعت به کلاسی که در دبیرستان سلام یوسف آباد تهران داشتم برسم، از همون پل اول اتوبان کرج به تهران که گذشتم احساس کردم چرخ عقب ماشینم صدای عجیبی میده و رفتار ناخوش آیندی داره! هنوز سرعتم کمتر از ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت بود و میتونستم ماشین را کنترل کنم. آرام آرام به کنار اتوبان رفتم و تقریبا وقتی سرعتم به ۴۰ کیلومتر رسید، ماشین ۱۸۰ درجه حول محوری عمودی که از ناشناخته های ماشین رد میشه چرخید. خدا رو شکر که با ماشین دیگر یا گارد ریل اتوبان برخورد نکردم. کنار اتوبان ایستادم تا مشکل را ریشه یابی کنم. چرخ عقب طرف شاگرد قفل شده بود. برای بهبودش تلاش میکردم که وانت جرثقیلی کنارم ایستاد و بعد از بررسی اجمالی گفت همین الان باید ببرمت تعمیرگاه. تو مسیر تعمیرگاه متوجه شدم که کیف پولم را صبح جا گذاشتم و نه تنها پول نقد، بلکه هیچ کارت بانکی هم همراهم نیست.
قرار شد دوست وانتی، ۴۰ هزار تومان هزینه یک کیلومتر جابجایی (متری ۴۰ تومان یا سانتی ۴ تومان یا میلیمتری ۴ ریال، زهی انصاف!) را بعدا از تعمیرگاه دریافت کند. تعمیرکار گفت “لنت و رگلاژ ترمز دستی شکسته و باید تعویض شود”
نکات:
برای تامین مالی، بهتر دیدم به بانک ملی که در همان نزدیکی بود مراجعه کنم تا از تهران پولی به حسابی واریز شود و من برداشت کنم. رییس شعبه و کارمندان هیچ راه حلی نداشتند! و همان ابتدا آب پاکی را روی دستم ریختند که “ما از این کارها نمیکنیم” و من هنوز فکر میکنم که “آنها چه کاری میکنند؟ بانک یعنی چه؟” از مشتریان بانک خواستم لطف کرده و شماره کارتشان را به من بگویند تا پس از واریز از تهران، من را شارژ مالی کنند. ۴ نفر قبول نکردند و همسر آقایی در ازای پیشنهاد من که “۳۰۰ تومان به حسابتان میریزم و ۱۰۰ تومنش مال شما” به شوهرش فرمود “بیا بریم ولش کن!” ، که من هنوز در فکرم که آن آقا کجای مرا گرفته بود؟ در نهایت جوانی قبول کرد و ۳۰ ثانیه زحمت را پذیرفت تا من را شرمنده کرده و از شر درماندگی در راه نجات دهد.
پی نوشت: