در بخشهای پیشین نقد المپیادهای علمی ایران [۱] و [۲] به بررسی مشکلات قبل از برگزاری آزمون و روزهای برگزاری المپیادهای علمی ایران پرداختیم. اما با توجه به بازخوردهای گرفته شده از دانش آموزان سراسر ایران در سایت المپیادهای علمی ایران [۳] طی سالهای ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۹، بیشترین مشکل روند برگزاری این مسابقات به بعد از آزمون باز میگردد. این مشکلات را میتوان در چند دسته خلاصه نمود:
عدم اطلاع رسانی درست برای زمان اعلام نتایج: شاید این به تنهایی مشکل بزرگی نباشد! اما در همین مورد ضعف روابط عمومی باشگاه به خوبی نشان داده میشود. دانش آموزان روزهای زیادی را در اضطراب اعلام نتایج میگذرانند و به سایتهای مختلف اینترنتی سر زده و به دنبال انواع شایعات احساساتی میشوند. بنابراین تعدادی از دانش آموزان که از قبولی خود اطمینان کافی ندارند نمیتوانند برای مرحله دوم یا دوره تابستانه آماده شوند و این فرصت را از دست میدهند.
عدم تصحیح مناسب برگه های تستی و تشریحی: تصحیح یکسان و درست برگه ها از مهمترین ارکان یک آزمون استاندارد میباشد. اما هر ساله اشتباهات بسیاری در تصحیح برگه های رشته های مختلف به چشم میخورد [مثلا ۴] . به همین دلیل هرساله تعدادی از دانش آموزان پس از اعلام نتایج و با اعتراضات فراوان وارد دوره تابستانی میشوند و جالب آن است که مدالهای طلای بسیاری از بین این دانش آموزان به دست آمده است. کافی است به یاد آورید که عدم قبولی در مرحله دوم یعنی کنکور و هزاران مشکل دیگر و مدال طلا یعنی معافیت کنکور و سربازی و نخبه کشوری و هزاران مزایای دیگر. برای مثال در دوره هجدهم المپیاد شیمی تعداد ۱۱ نفر با اعتراض قبول شدند و در پایان دوره تابستانه ۲ طلای کشوری از بین همین افراد انتخاب شد.
بنابراین عدم دقت کافی در تصحیح برگه ها ممکن است باعث تغییر سرنوشت انسانهایی شود که با اعتماد کامل به باشگاه، تمام تلاش خود را در جهت کسب اطلاعات بیشتر انجام داده اند.
عدم اطلاع رسانی در مورد نمره قبولی و عدم ارایه کارنامه: این کمترین حق هر شرکت کننده است که بداند در پس از انجام مسابقه در کجا قرار داشته است و دیگر رقیبان او چه کرده اند. حد اقل نمره قبولی هر سال مانند یک رمز ناگشودنی نزد باشگاه باقی میماند و هیچ یک از دانش آموزان نمیتوانند بر اساس آن خود را محک بزنند. این عدم اطلاع رسانی باعث حرف ها و شایعاتی در مورد انتخاب افرادی که از لحاظ علمی ضعیفتر هستند اما امتیازات دیگری دارند شده است. ارایه کارنامه که داستانی عجیبتر دارد. هنوز کسی نمیداند چرا کارنامه همه شرکت کنندگان به آنها ارایه نمیشود یا روی سایت باشگاه قرار نمیگیرد که هر دانش آموز بتواند با کد داوطلبی خود آن را مشاهده کند. جالبتر اینکه بنابر گفته روابط عمومی باشگاه دانش پژوهان جوان در پاسخ تماسهای تلفنی پیاپی، ارایه کارنامه فقط به صورت حضوری و آن هم نه به همه افراد (بلکه به انتخاب باشگاه) صورت میگیرد.
از خود سوال کنید که یک دانش آموز زاهدانی در فرصت ۳ روزه اعلام نتایج و اعتراضات چگونه باید برنامه ریزی کند تا به تهران بیاید و کارنامه خود را بگیرد؟ سپس چند روز منتظر بماند و هر روز پیگیری کند تا بلکه بتواند جواب اعتراض خود را نیز به دست آورد. دانش آموزی که ممکن است هیچ یک از افراد خانواده وی کوچکترین آشنایی با تهران نداشته باشند و از قضا امکان دارد جزو کسانی باشد که میتوانست با اعتراض به جمع شرکت کنندگان دوره تابستانه برسد و مدال طلای آن سال را به دست آورد.
با توجه به نکات گفته شده در سه بخش گذشته، بیشترین مشکل باشگاه در برگزاری باشگاه به اطلاع رسانی نامناسب و ناکافی بازمیگردد. اگرچه روابط عمومی باشگاه در طول چند سال اخیر کوشیده است تا با به روز رسانی سایت خود این مشکل را برطرف کند، اما صرف انرژی بر روی مسایلی همچون تبلیغات کتاب و کلاس و آزمون باعث شده است تا این روابط عمومی از مهمترین هدف خود کمی فاصله بگیرد و با سرعت بسیار اندکی پیشرفت نماید.
دومین مشکل المپیادهای علمی ایران از دید دانش آموزان و کارشناسان خارج از باشگاه مربوط به بی حوصلگی و عدم اختصاص زمان کافی به طراحی آزمون، حروفچینی آن و تصحیح سوالات از طرف کمیته های علمی است. شایسته است این عزیزان که هریک دنیایی از دانش رشته تخصصی خود میباشند، با صرف زمان بیشتر این مشکل را برطرف نمایند.
در پایان منتظر دیدگاه های شما در بخش نظرات هستیم. با آرزوی توفیق الهی برای تمام دانش آموزان کوشای ایرانی و کسب بیشترین افتخارات در سالهای آینده.
حسام الدین مرتضی خلینا، بهار ۱۳۸۹